Ψηφιακό Κράτος — Γραφειοκρατία, Παράδοξα & Λύσεις

Από την πανδημία και μετά το κράτος έχει προσπαθήσει να ψηφιοποιήσει σχεδόν τα πάντα. Πηγαίνουμε όμως σε ένα ψηφιακό κράτος ή δημιουργούμε ένα νέο ψηφιακό χάος. Έχει βγει το Γεμί, το My Data, η κάρτα εργασίας, τα ηλεκτρονικά τιμολόγια και πολλά πολλές ακόμα πλατφόρμες του κράτους οι οποίες προσπαθούν να ψηφιοποιήσουν τα πάντα.

Δυστυχώς όμως από ότι φαίνεται στην πορεία έχουμε δημιουργήσει μία νέα ψηφιακή γραφειοκρατία. Δεν αυτοματοποιήσαμε δηλαδή τη λύση αλλά απλά ψηφιοποιήσαμε το πρόβλημα. Θα δούμε ορισμένα παραδείγματα με πιο πρόσφατο την απόφαση 46982 που βγήκε στις 18/6του 25 και καθορίζουν τα κριτήρια προστίμων για όσες εταιρείες δεν δημοσιεύουν στο γεμί ε τα απαραίτητα στοιχεία όπως ισολογισμούς, στοιχεία δημοσιότητας και οτιδήποτε άλλο.

Όμως στην προσπάθεια να ψηφοποιήσουμε τα πάντα κάνουμε και τραγικά λάθη. Για παράδειγμα, στις 12 Δεκεμβρίου στάλθηκε ένα αυτοματοποιημένο μαζικό email σε όλες τις εταιρείες το Γεμί που δεν έχουν κοινοποιήσει τους ισολογισμούς και αντί να προσκαλέσουν απλά τον κόσμο να υποβάλλει ισολογισμούς όταν απαιτείται αυτό φυσικά ξεκίνησαν με απειλές ότι θα διαγραφεί η επιχείρησή σας από το Γεμί και άλλα τέτοια ε κι άλλα τέτοια όμορφα εν μέσω εορτών εν μέσω Χριστουγέννων εν μέσο μέσω της χειρότερης θα λέγαμε περιόδου για όλες τις επιχειρήσεις. Ζητώντας όμως ανύπαρκτα πράγματα.

Δηλαδή στάλθηκε ένα email στις 12 Δεκεμβρίου το οποίο έλεγε ότι εάν εντός 15 ημερών δεν υποβάλλεται ισολογισμούς για την εταιρεία σας τότε η εταιρεία σας θα απενεργοποιηθεί από το γεμί. Και αυτό θα ήτανε ας πούμε σωστό εάν υπήρχε μια προηγούμενη ενημέρωση και αν αυτό που ζητάγαν υπήρχε. Το κακό είναι ότι ζητήσαν ισολογισμούς από επιχειρήσεις που έχουν απλογραφικά βιβλία.

Δηλαδή από επιχειρήσεις που δεν έχουν ισολογισμούς. Τους ζητήσαν να υποβάλλουν τους ισολογισμούς στο γεμί. Τι θα κάνουνε λοιπόν οι επιχειρήσεις για να μην διαγραφούν εντός 15 ημερών Το πιο φυσιολογικό που θα κάναμε όλοι θα ήταν να πάρουμε ένα τηλέφωνο στο Γεμί και να πούμε παιδιά δεν έχουμε ισολογισμούς σε αυτή την επιχείρηση γιατί έχει απλογραφικά βιβλία και αυτό κάναν και οι περισσότεροι λογιστές.

Η αναστολή όμως ως εκβιασμός, ένα

κλείδωμα λειτουργίας των επιχειρήσεων στο Γεμί με τυφλές και αυτοματοποιημένες διαδικασίες, το μόνο που μπορούσε να δημιουργήσει είναι ένα χάος, ένα αλλαλούμ στο γεμί. Γιατί υπάλληλοι χωρίς ενημέρωση που δεν γνωρίζανε τίποτα, ε που τους παίρναμε τηλέφωνο και λέγανε δεν γνωρίζουμε θα πρέπει να μιλήσουμε με τη νομική υπηρεσία και ποια νομική υπηρεσία εν μέσω Χριστουγέννων και εντός 15 ημερών που είναι ένα ε ένα χρονικό πλαίσιο ανύπαρκτο ιδίως για το δημόσιο και δεν φτάναν όλα αυτά. Φυσικά θα πρέπει να φας μέρες για να επικοινωνήσεις με το γεμί γιατί οι περισσότεροι υπάλληλοι λείπουνε σε άδειες.

Είναι γιορτές, κατεβασμένα τηλέφωνα είναι κάτι πάρα πολύ γνωστό και φυσικά από την άλλη πώς να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν και οι ίδιοι υπάλληλοι του Γε για κάτι που δεν γνωρίζουν και για έναν τέτοιο όγκο πληροφορίας η οποία έπεσε ξαφνικά επάνω τους. Δηλαδή από τη μία ναι μεν δεν απαντούν στα τηλέφωνα, αλλά από την άλλη πώς να εξυπηρετήσουν ένα τέτοιο τεράστιο όγκο. Μιλάμε για ένα σύνδρομο όπως είναι αυτό του My Data, το οποίο ε διανύει πλέον η η χώρα μας.

Ένα σύστημα δηλαδή που αλλάζει κανόνες και προδιαγραφές ενώ το παιχνίδι παίζεται. Δηλαδή αλλάζουμε τις προδιαγραφές, αλλάζουμε τις απαιτήσεις, όχι από πριν κάνοντας έναν στρατηγικό σχεδιασμό και εφαρμόζοντας κάτι στην πράξη, αλλά ενώ το δίνουμε στις επιχειρήσεις να το τρέξουνε, ξαφνικά μας ήρθε σήμερα το πρωί να αλλάξουμε κάτι και το αλλάζουμε. Το My Data έχει αλλάξει 20 εκδόσεις μέσα σε 3ία χρόνια.

Μία τεχνική αστάθεια που εξουθενώνει και την αγορά αλλά και όλους τους επαγγελματίες. Οι προγραμματιστές τρέχουν να προλάβουν τις αλλαγές του My Data οι οποίες απλά μια μέρα γίνονται και μπορεί τα μισά συστήματα να μην μπορούν να δουλέψουνε. Προδιαγραφές ακορντεών.

Δηλαδή τη μία μέρα προσθέτουμε παιδεία, την άλλη μέρα τα αφαιρούμε. Με αποτέλεσμα οι προγραμματιστές, οι λογιστές, οι συμβολεογράφοι και τόσοι άλλοι επαγγελματίες να έχουν γίνει άμεστοι υπάλληλοι του κράτους. Γιατί αντί να δώσουμε λύσεις δημιουργούμε περισσότερες πλατφόρμες, δημιουργούμε περισσότερες απαιτήσεις, δημιουργούμε περισσότερες περισσότερη ψηφιακή γραφειοκρατία.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ψηφιακή κάρτα εργασίας. Ένα πολύ ωραίο μέτρο στην θεωρία, το οποίο όμως πάλι εφαρμόζεται με λάθος τρόπο. Θα πω ένα απλό παράδειγμα, ότι αν ένας υπάλληλος τελειώσει τη βαρδιά του και θέλει να

πάει στην τουαλέτα, απαγορεύεται. Γιατί αν τον πιάσουνε μέσα στην επιχείρηση 10 ή 15 λεπτά μετά τη βάρδιά του, τότε η επιχείρηση θα φάει πρόστιμο. Μιλάμε δηλαδή για ψηφιακά συστήματα τα οποία δεν έχουν καμία ευελιξία και έχουν σχεδιαστεί από ανθρώπους που δεν έχουν καμία μα καμία επαφή με την πραγματικότητα.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι το ηλεκτρονικό δελτίο αποστολής. Απαιτήσεις δηλαδή που δεν έχουν πραγματική εφαρμογή γιατί δεν μπορεί ένα δέμα να το σκανάρουνε 15 διαφορετικοί άνθρωποι στην πορεία. μέχρι να φτάσει σ στον τελικό του προορισμό μόνο και μόνο γιατί το κράτος αδυνατεί να ελέγξει κάτι διαφορετικό.

Σκανάρισμα δηλαδή στο άπειρο ηρ οι παραλήπτες σε ρόλο ελεγκτή. Γιατί Γιατί πρακτικά το κράτος δεν μπορεί να ελέγξει με κάποιον άλλο τρόπο και ζητάει από τους πολίτες να γίνει να γίνουν ο ελεγκτικός τους μηχανισμός. Κατηγοριοποίηση των πάντων.

Θέλουν να κατηγοριοποιηθούν όλα τα προϊόντα που διακινούνται με το σύστημα TAR. Κάτι το οποίο είναι πρακτικά δύνατο όλες οι επιχειρήσεις να κάνουνε επανακωδικοποίηση όλων των προϊόντων και ιδίως αυτό μέσα στο επόμενο εξάμηνο. Μια άλλη μανία είναι η μανία με τα μητρόα.

Κάθε μέρα ξεφυτρώνει και ένα καινούργιο μητρό. Γράψτε την επιχείρησή σας σε αυτό το μητρό εάν φέρνει καινούργιες συσκευασίες. Γράψτε αυτή την την εταιρεία σας σε αυτό το μητρό.

Εάν χρησιμοποιεί υπηρεσίες. Γράψτε αυτή την υπηρεσία σε αυτό το μητρό. Μιλάμε τώρα για πάνω από 15 με 20 μητρώα, τα οποία κάθε μέρα ξεφυτρώνει και κάτι καινούργιο.

Μητρώ για το καθετή, συσκευασίες, απόβλητα, παραγωγή, ενδιάμεση στην πληροφορική. Ε, μιλάμε για ένα πλήθος μητρών τα οποία ούτε το κράτος δεν γνωρίζει ποια μητρώα έχει. Δεν υπάρχει ούτε μία λίστα με τα μητρώα.

Για να φανταστείτε. Η πληροφορία ενώ είναι ψηφιακή και θα πρεπε να είναι παντού αυτή τη στιγμή βρίσκεται κατακερματισμένη. Δηλαδή αντί να ενοποιήσουμε όλα τα μητρόα να κάνουν ένα ενιαίο μητρόο και να έχεις μία επιλογή το τι τι ακριβώς κάνει αυτή η επιχείρηση, δημιουργούμε ψηφιακά στεγανά, συστήματα τα οποία δεν επικοινωνεί το ένα με το άλλο χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και δημιουργείται απλά περισσότερο χάος και περισσότερη περισσότερος όγκος για τις επιχειρήσεις.

Ένας λαβύρνθος δηλαδή χωρίς χάρτη. Δεκάδες ξεχωριστά μητρώα που ούτε το κράτος δεν έχει μία ενιαία λίστα αλλά φυσικά υπάρχουν πρόστιμα στα πάντα. Πρόσμα στο σε εάν δεν γραφτείς σε

κάποιο μητρό το οποίο μπορεί να μην γνωρίζεις καν ότι υπάρχει. Αντί δηλαδή να δώσουμε μία λύση δίνουμε πρόστιμα. Όπου το κράτος αδυνατεί να οργανώσει μία διαδικασία.

Όπου το κράτος αδυνατεί να ενώσει τα συστήματά του. Απλά τιμωρεί. Τέτοια παραδείγματα είναι δεκάδες.

από το My Data και το EEND, τα οποία δεν συγχρονιζόντουσαν για πολλά χρόνια, ξαφνικά άρχισαν να ζητάνε από τις επιχειρήσεις να ξαναπερνάνε τα τιμολόγια, φυσικά δίνοντας στους λογιστές πρόσθετη χαρτούρα. Η ανικανότητα δηλαδή του κρατικού μηχανισμού να λειτουργήσει σωστά ψηφιακά συστήματα δημιουργείται ε την φτιάξανε να είναι ένας εισπρακτικός μηχανισμός. Το διοικητικό κενό και η αδυναμία ελέγχου μετατρέπονται σε έναν εισπρακτικό μηχανισμό.

Ένα άλλο παράδοξο φυσικά είναι της προκαταβολής φόρου. Αυτό βέβαια θα το πούμε αναλυτικά όταν μιλήσουμε για τη φορολογία, αλλά η προκαταβολή φόρου είναι άλλο ένα παράδοξο του κράτους. Το κράτος εισπράτει για φόρο για κέρδη που δεν υπάρχουν.

Μας χρεώνει δηλαδή για οφειλές που δεν έχουν καν δημιουργηθεί και τις τοκίζει κιόλας αν δεν τις πληρώσεις. Δηλαδή δεν σου ζητάω απλά να μου πληρώσεις το φόρο για αυτά που έβγαλες. Σου ζητάω να μου προπληρώσεις το φόρο για αυτά που πιθανώς θα βγάλεις του χρόνου και αν δεν μου τα πληρώσεις τώρα θα μου τα πληρώνεις με τόκο.

Δεν υπάρχει κάτι πιο παράλογο και πιο παράδοξο από αυτό. Φυσικά το κράτος δεν παύει να μας εκπλήσει συνέχεια με παράδοξα. Το κράτος έχει τη λογική της μετατόπης της ευθύνης.

αντί να οργανώσει, αντί να ζητήσει σωστά, αντί να φτιάξει συστήματα, μεταθέτει την ευθύνη στις επιχειρήσεις, μεταθέτει την ευθύνη στους πολίτες. Άλλο παράδειγμα είναι το βιβλίο καπνίσματος. Το βιβλίο καπνίσματος υποχρεούνται να το έχουν όλες οι επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος, δηλαδή καφετέρειες, μπαρ, κομμωτήρια, καταστήματα περιποίησης άκρων και ούτω καθεξής.

Το βιβλίο αυτό έχει μόνο μία χρησιμότητα. Όταν θα έρθει ένας έλεγχος και θα πιάσει την επιχείρηση να καπνίζει κάποιος μέσα, να γράψει ότι σου υποβάλαμε πρόστιμο. Δεν έχει καμία άλλη χρησιμότητα αυτό το βιβλίο.

Και μάλιστα μιλάμε για ένα βιβλίο που πρέπει να θεωρηθεί. Αν είχαμε σε κάθε επιχείρηση ένα βιβλίο για το κάθε πρόστιμο που μπορεί να υπάρξει, δηλαδή επειδή το κράτος δεν μπορεί να κρατήσει ένα αρχείο με τα πρόστημα που βάζει, υποχρεώνει την

επιχείρηση να διατηρεί ένα βιβλίο για το πρόστιμο που ενδεχομένως να φάει εάν κάποιος καπνίζει. Δηλαδή θα μου πείτε ποιο είναι το πιο παράδοξο απ όλα. Δυστυχώς το κράτος δεν σταματάει να μας εκπλείσει.

Αν είχαμε ένα βιβλίο για κάθε παράβαση που ενδέχεται να κάνει μία επιχείρηση, θα θέλαμε μία την πιο μεγάλη βιβλιοθήκη του κόσμου. Τα παράδειγμα τα παραδείγματα είναι αμέτρητα και αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το κράτος έχει ξεφύγει στη διαδικασία του να προσπαθεί να ψηφοποιήσει τα πάντα χωρίς κανέναν έλεγχο στις αποφάσεις.

Σε αποφάσεις που βγαίνουν τη μία μέρα και καταργούνται την άλλη. Νόμοι γράψε σβήσε. Νόμοι που ψηφίζονται και καταργούνται μία ανοικτή.

όπως για παράδειγμα τα ΙΕΚ, στα οποία ξαφνικά αποφάσισαν να αλλάξουν το πλαίσιο πρόσληψης των του προσωπικού διδασκαλίας των ΙΕΚ, αφαιρώντας όλους τους εμπειρικούς έτσι ξαφνικά χωρίς κανένα λόγο γιατί κάποιος το αποφάσισε. Φυσικά υπήρξαν αντιδράσεις, υπήρξαν πάρα πολλές καταγγελίες και μετά από μερικές μέρες ή εβδομάδες καταργήθηκε. Άλλαξε πάλι.

Δεν γίνεται όμως να ζούμε σε ένα κράτος το οποίο έχει τέτοια βεβαιότητα και συνεχώς βλέπουμε μια έλλειψη σοβαρότητας, μια έλλειψη ευθύνης από αυτούς που αποφασίζουν, από αυτούς που γράφουν ένα νόμο, από αυτούς που αποφασίζουν να γίνει κάτι. Απαιτούμε να υπάρχει υπευθυνότητα. Δεν μπορεί να αποφασίζει ο καθένας χωρίς να λογοδοτεί για την αναστάση τόση που προκαλεί.

Δεν μπορεί ο καθένας να βγαίνει και να αποφασίζει και αν αυτό που αποφασίζει είναι λάθος να μην έχει καμία ευθύνη για αυτό που έκανε. Το κόστος της συμμόρφωσης των επιχειρήσεων ή το κόστος του να αλλάξει μία διαδικασία είναι χαμένες εργατοόρες, είναι δικηγόροι, είναι λογιστές. Γιατί Για να αποδείξουμε πολλές φορές το αυτονόητο ότι μία επιχείρηση με απλογραφικά βιβλία δεν έχει ισολογισμό για να δημοσιεύσει.

Ένα άλλο παράδειγμα πάλι με το γεμί είναι η εμπειρία των συνεταιρισμών. χρεώναν 500€ την μερίδα στο γεμί, ενώ ο νόμος έλεγε ότι πρέπει να χρεώνει 100. Κάνανε 3 χρόνια για να το διορθώσουνε.

Τόσο χρειάστηκε το Γεμί για να για να δεχτεί το λάθος του. Το δέχτηκε, τα διόρθωσε και αναδρομικά. Ναι, δεν λέω όχι.

Όμως 3τρία χρόνια δεν μπορούσαμε να έχουμε από το γεμί τα απαραίτητα που χρειαζόντουσαν. Πληρώστε και βλέπουμε. Πληρώστε δηλαδή 500€ για κάθε χρόνο και

μετά θα σας τα συμψηφίσουμε με τα επόμενα έτη όταν και εφόσον. Είναι παράλογο. Είναι η λογική του αποφασίζουμε και διατάζουμε χωρίς προηγούμενο έλεγχο ορθότητας.

Το έχω το καρπούζι και έχω και το μαχαίρι. Είναι πολύ επικίνδυνο στην ψηφιακή εκδοχή. Η αλαζωνία της εξουσίας μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοια, αλλά όταν δεν ήταν ψηφοποιημένα ήτανε πιο εύκολο να βρεις τη λύση.

Τώρα στην ψηφιακή εποχή που αν δεν περνάει ένα πεδίο, αν δεν κάνεις κλικ στο συγκεκριμένο και δεν βάλεις το απαραίτητο έγγραφο, δεν περνάει παρακάτω και απλά σου απανεργοποιεί την επιχείρηση το γεμί, γίνεται επικίνδυνο. Γίνεται τραγικά επικίνδυνο. Πρέπει να καταλάβει το κράτος ότι ο επιχειρηματίας δεν είναι εχθρός.

Πρέπει να αντιμετωπίσει το κράτος τους επιχειρηματίες και τις επιχειρήσεις ως συνεργάτες, ως πυλώνες ανάπτυξης, ως αυτούς που πληρώνουν φόρους για οτιδήποτε κάνουν. Όχι ως υπόπτους συνέχεια για φοροδιαφυγή. Ο επιχειρηματίας δεν είναι εχθρός του κράτους.

Δεν είναι δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Ο επιχειρηματίας και το κράτος πρέπει να πορεύονται μαζί. Πρέπει να υπάρχει ανάπτυξη.

Όχι να βάζουμε εμπόδια στην ανάπτυξη. Θέλουμε να ρθουν επενδυτές απ έξω. Πώς θα έρθει ο επενδυτής από το εξωτερικό σε ένα τόσο ασταθές και απρόβλεπτο περιβάλλον κανένας δεν επενδύει όταν υπάρχει αστάθεια.

Η κρίση που δημιουργούμε αυτή τη στιγμή με τη ψηφιακή εποχή είναι τεχνητή. Μας φτάνουν οι οικονομικές κρίσεις, μας φτάνει η πανδημία. Δεν χρειάζονται προβλήματα που τα δημιουργεί το ίδιο το κράτος προσπαθώντας να μειώσει τα έξοδά του και βάζοντα και ψηφιοποιώντας τα πάντα.

Αποφάσεις εν μία αποφάσεις μίας νυκτός χωρίς καμία ενημέρωση των αρμόδιων υπηρεσιών είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει. Δεν μπορεί να μην μιλάνε οι υπηρεσίες μεταξύ τους και δεν μπορούν να μην έχουν εκπαιδευτεί για αυτά που πρόκειται να γίνουν και σε αναγκάζουν να κάνεις τι γιατί αν η επιχείρησή σου πρόκειται να απενεργοποιηθεί από το Γεμί και σου ζητάνε έναν ισολογισμό τον οποίον δεν διαθέτεις γιατί η εταιρεία σου έχει απλογραφικά βιβλία τι πρέπει να κάνεις Πρέπει να στείλεις ψεύτικους ισολογισμούς για να ξεφύγεις από την ψηφιακή δαγκάνα ή πρέπει να περιμένεις πότε θα καταλάβει το κράτος το λάθος του και πιθανώς να το διορθώσει. Ως πρόεδρος του σωματείου καταστηματαρχών άκρων

έχω να πω ότι βαδίζουμε σε πολύ λάθος δρόμο με την ψηφιακή πραγματικότητα. Η κατάσταση έχει γίνει όπως πριν από 30 χρόνια όταν πήγα να κάνω την πρώτη μου επιχείρηση και ήταν ένα χάος προξnet. Ναι, ήταν χάος.

Τότε ήρθε το taxnet και έβαλε αρκετά πράγματα στη θέση τους. Τώρα όμως το παρακάνουμε γιατί δεν έχουμε σχέδιο. Δεν έχουμε ένα σχέδιο ώστε να τα βάλουμε και να τα ψηφιοποιήσουμε όλα με σωστή σειρά.

Απλοποιήστε την κατάσταση. Αναλάβετε την ευθύνη για αυτά τα κάνετε. Για αυτά που κάνετε.

Ενοποιήστε τα μητρώα. Δημιουργήστε σταθερές προδιαγραφές με σεβασμό στον επαγγελματία. με σεβασμό στην επιχείρηση που πρέπει να αλλάξει διαδικασίες για να προσαρμοστεί σε αυτά που σκεφτήκατε.

Να προσαρμοστεί ναι, αλλά δώστε χρόνο, σωστές προδιαγραφές και να είστε μαζί με την επιχείρηση και τους επαγγελματίες. Μην κάνετε άλλα πειράματα. Οι επιχειρήσεις μας δεν είναι πεδίο δοκιμών.

Μην κάνετε συνέχεια δοκιμές σε κάθετι που βγάζετε. Τεστάρετε το πρώτα και μετά δώστε το στον κόσμο. Συνδέστε τα συστήματα.

Είναι πάρα πολύ βασικό. Το κράτος οφείλει να βρει τα δεδομένα εσωτερικά και όχι να τα ζητάει ξανά από τις επιχειρήσεις. Σε μία πλατφόρμα ανέβασε τα δεδομένα.

Στην άλλη πλατφόρμα ξανανέβασε τα ίδια δεδομένα. Στην άλλη πλατφόρμα ξανανέβασε τα ίδια δεδομένα. Μιλάμε για μία ψηφιακή εποχή.

Όλα αυτά θα έπρεπε να είναι συνδεδεμένα. Προστατέψτε τον μικρό επιχειρηματία. Ο μικρός επιχειρηματίας δεν είναι εχθρός.

είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Μην του δημιουργείτε ψηφιακά βάρη. Η αλήθεια είναι ότι συνεχίζουμε να παράγουμε και να παλεύουμε.

Και ιδίως ο μικρός και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας συνεχίζει παρά όλα τα ψηφιακά εμπόδια που βάζει το κράτος αυτή τη στιγμή. Στο VIP Business Hub αναδεικνύουμε τα προβλήματα απαιτώντας σοβαρότητα και λύσεις. Κάθε Τετάρτη 10:00 στο High TV, στο YouTube, στο Spotify και σε όλες τις πλατφόρμες podcast.